ການຟື້ນຟູອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດຂອງອາເມຣິກາ ຈະເປັນຈິງໄດ້ ຫຼື ບໍ່?
ອາເມຣິກາ ເຄີຍເປັນຜູ້ນໍາລະດັບໂລກໃນດ້ານອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດ ແລະ ການຄ້າ ເພາະມີອຸດສາ ຫະກໍາຂອງປະເທດເປັນຫົວໃຈສໍາຄັນທີ່ຂັບເຄື່ອນເສດຖະກິດທົ່ວໂລກ, ແຕ່ໃນຫຼາຍທົດສະວັດຜ່ານມາ, ກໍາລັງຂັບເຄື່ອນດັ່ງກ່າວໄດ້ຫຼຸດໜ້ອຍລົງຢ່າງຈະແຈ້ງ ເນື່ອງຈາກບໍລິສັດຂ້າມຊາດເລືອກຍ້າຍຖານການຜະລິດຢູ່ອາເມຣິກາໄປຕັ້ງຢູ່ພາກພື້ນອື່ນທີ່ມີຄ່າແຮງງານ ຫຼື ຕົ້ນທຶນຖືກກວ່າ ແລະ ນະໂຍບາຍການຄ້າເສລີທີ່ເປີດກວ້າງ ເຊັ່ນ: ຈີນ ແລະ ປະເທດອື່ນໆ.
ການສູນເສຍອໍານາດດັ່ງກ່າວບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພຽງໄລຍະຄໍ່າຄືນດຽວ, ແຕ່ເປັນຜົນມາຈາກຂະ ບວນໂລກາພິວັດທີ່ຍາວນານ ເຮັດໃຫ້ອາເມຣິກາຕ້ອງຫັນມາເພິ່ງພາອາໄສການນໍາເຂົ້າສິນຄ້າຈົນກາຍເປັນປະເທດອັນດັບຕົ້ນຂອງໂລກທີ່ນໍາເຂົ້າສິນຄ້າຈາກຕ່າງປະເທດຫຼາຍກວ່າໝູ່ ແລະ ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດພາຍໃນ ເຊັ່ນ: ການຜະລິດເຫຼັກ, ລົດຍົນ ແລະ ອື່ນໆ ຈຶ່ງເກີດມີການແຂ່ງຂັນທີ່ຮຸນແຮງ ແລະ ມີຫຼາຍຫົວ ໜ່ວຍທຸລະກິດຕ້ອງປິດຕົວລົງ. ອີງຕາມສະຖິຕິຈາກຂະ ແໜງແຮງງານຂອງອາເມຣິກາ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ: ນັບແຕ່ປີ 2000 ເປັນຕົ້ນມາ, ວຽກງານໃນຂົງເຂດການຜະລິດຂອງອາເມຣິກາຫຼຸດລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໂດຍສະເພາະໃນລັດທີ່ເຄີຍເປັນພື້ນຖານອຸດສາຫະກໍາໃຫຍ່ ເຊັ່ນ: ລັດແມັກຊິກໂກ ແລະ ລັດເພນຊິລເວເນຍ.
ດັ່ງນັ້ນ, ໜຶ່ງໃນຫຼາຍເປົ້າໝາຍໃນການປະກາດເພີ່ມພາສີຂອງອາເມິຣກາ ທີ່ເອີ້ນວ່າ: “ພາສີເທົ່າທຽມກັນ” ແມ່ນເພື່ອແນໃສ່ຟື້ນຟູອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດຂອງອາເມຣິກາທີ່ຊຸດໂຊມມາເປັນເວລາຫຼາຍທົດສະວັດໃຫ້ກັບຄືນມາມີຊີວິດຊີວາອີກຄັ້ງ ໂດຍຫວັງວ່າການເພີ່ມພາສີຈະເຮັດໃຫ້ລາຄາສິນຄ້ານໍາເຂົ້າສູງຂຶ້ນ, ແລ້ວຜູ້ບໍລິໂພກຈະຫັນມາຊື້ສິນຄ້າທີ່ຜະລິດພາຍໃນປະເທດຫຼາຍກວ່າເກົ່າ ເຊິ່ງຈະກາຍເປັນປັດໃຈສໍາຄັນໃນການຊຸກ ຍູ້ໃຫ້ບັນດາບໍລິສັດທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດກັບຄືນໄປລົງທຶນຢູ່ອາເມຣິກາເພີ່ມຂຶ້ນ. ນອກນີ້, ອີກໜຶ່ງເປົ້າໝາຍເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນການເພິ່ງພາອາໄສສິນຄ້ານໍາເຂົ້າຈາກຕ່າງປະເທດ ເຊັ່ນ: ອຸປະກອນການແພດ, ຊິ້ນສ່ວນເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ອື່ນໆ.
ເຖິງວ່າ, ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້ ມີບາງບໍລິສັດໃຫຍ່ໄດ້ປະກາດຈະສ້າງຕັ້ງໂຮງງານຜະລິດໃໝ່ຢູ່ອາເມຣິກາ ເຊັ່ນ: Hyundai ປະກາດແຜນການສ້າງຕັ້ງໂຮງງານເຫຼັກ ມູນຄ່າ 5,8 ຕື້ໂດລາໃນລັດລຸຍເຊຍນາ, ຮອນດ້າຈະຜະລິດລົດ Civic ໄຮບຼີດລຸ້ນຕໍ່ໄປໃນລັດອິນເດຍນາແທນການຜະລິດຢູ່ແມັກຊິກ ເພື່ອຫຼີກລ່ຽງພາສີ, Apple ຈະຈ້າງພະນັກງານເພີ່ມ 20,000 ຄົນ ແລະ ຜະລິດເຊີເວີ AI ໃນອາເມຣິກາ, ແລະ Volvo Cars, Audi ຂອງ Volkswagen ແລະ Mercedes-Benz ຕ່າງປະກາດຈະຍ້າຍການຜະລິດບາງສ່ວນໄປອາເມຣິກາພາຍໃນປີນີ້.
ແຕ່ບັນດານັກວິເຄາະກ່າວວ່າ: ມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ໜ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ຜູ້ຜະລິດທີ່ມີໂຮງງານຢູ່ຕ່າງປະເທດຈະຍ້າຍໂຮງງານຂອງຕົນໄປອາເມຣິກາ ເນື່ອງຈາກອັດຕາພາສີໃໝ່ຂອງອາເມຣິກາສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຂົງເຂດເສດຖະກິດຕ່າງໆ ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ນອກນີ້, ເຖິງວ່າເລືອກຍ້າຍມາດໍາເນີນທຸລະກິດຢູ່ອາເມຣິກາ ແຕ່ນັກທຸລະ ກິດຕ້ອງປະເຊີນກັບຄວາມທ້າທາຍສໍາຄັນຈາກການຂາດ ເຂີນແຮງງານທີ່ມີທັກສະຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຕົວຢ່າງ: ເມື່ອ 6 ປີທີ່ແລ້ວ, LMVH (Louis Vuitton Moët Hennessy) ຈາກຝລັ່ງ ໄດ້ເປີດໂຮງງານຢູ່ໃນລັດ ເທັກຊັດເພື່ອຜະລິດກະເປົາຖືໃຫ້ຍີ້ຫໍ້ Louis Vuitton, ແຕ່ສໍານັກຂ່າວ Reuters ລາຍງານວ່າ: ນັບແຕ່ເປີດໂຮງງານດັ່ງກ່າວເປັນຕົ້ນມາກໍປະສົບບັນຫາດ້ານການຜະລິດຢ່າງໜັກເນື່ອງຈາກຂາດເຂີນແຮງງານທີ່ມີທັກສະຕາມທີ່ຕ້ອງການ. ນີ້ເປັນສິ່ງທ້າທາຍບໍ່ສະເພາະກັບ LMVH ເທົ່ານັ້ນ, ຫາກຍັງລວມເຖິງທຸລະກິດ ອື່ນໆ ທີ່ຕ້ອງການເປີດໂຮງງານໃນອາເມຣິກາເພື່ອຫລີກລ່ຽງພາສີນໍາເຂົ້າ.
ນັກວິເຄາະຫຼາຍທ່ານໃຫ້ທັດສະນະວ່າ: ເຖິງວ່າໄດ້ນໍາໃຊ້ພາສີເປັນເຄື່ອງມື, ແຕ່ການຍ້າຍຖານການຜະລິດຂອງບັນດາບໍລິສັດກັບຄືນໄປອາເມຣິກາແມ່ນເປັນເລື່ອງຍາກ ເນື່ອງຈາກຕົ້ນທຶນແຮງງານໃນອາເມຣິກາສູງກວ່າຢູ່ປະເທດຈີນ ແລະ ປະເທດຕ່າງໆຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ນອກນີ້ ບໍລິ ສັດຈະຕ້ອງເສຍຄ່າໃຊ້ຈ່າຍປະມານ 12-15 ລ້ານໂດລາ ແລະ ໃຊ້ເວລາ 1 ປີໃນການສ້າງຕັ້ງໂຮງງານໃໝ່ຢູ່ອາເມຣິກາ, ລວມເຖິງຕ້ອງໃຊ້ເວລາອີກ 1 ປີໃນການຮັບຮອງອຸປະກອນການຜະ ລິດບາງສ່ວນ ເຮັດໃຫ້ບັນດາບໍລິສັດຕ້ອງໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງ ໜັກກ່ຽວກັບບັນຫາດັ່ງກ່າວ.
ຈາກສະພາບຕົວຈິງທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ຫຼັງຈາກອາເມຣິກາປະກາດນະໂຍບາຍພາສີໃໝ່ເປັນເວລາພຽງ 1 ເດືອນ. ເວົ້າສະເພາະອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດຂອງອາເມຣິກາ ໄດ້ຮັບຜນກະທົບໜັກ ໜ່ວງສົມຄວນ. ສະ ແດງອອກ: ໃນວັນທີ 22 ເມສາຜ່ານມາ, ໂຮງງານຊຸບເປີເທສລາຢູ່ລັດເທັກ ຊັດໄດ້ຮັບແຈ້ງການສຸກເສີນວ່າ: ສາຍການຜະລິດຕ້ອງຢຸດງານຊົ່ວຄາວຍ້ອນຂາດຊິ້ນສ່ວນອາໄຫຼ່ທີ່ສຳຄັນ. ນີ້ແມ່ນຄັ້ງທີ 3 ທີ່ໂຮງງານດັ່ງກ່າວຢຸດງານໃນໄຕມາດທີ 1 ຍ້ອນໝໍ້ໄຟທີ່ຜະລິດໂດຍຈີນຖືກດ່ານພາສີອາເມຣິກາກັກໄວ້ຫຼາຍກວ່າສອງອາທິດ. ໂຮງງານດັ່ງກ່າວຈຳເປັນຕ້ອງຂົນສົ່ງອຸປະກອນຈາກເອີຣົບຜ່ານທາງອາກາດດ້ວຍຕົ້ນທຶນເພີ່ມຂຶ້ນ 12 ເທົ່າ.
ການເພີ່ມພາສີ ຍັງເຮັດໃຫ້ຕົ້ນທຶນການນຳເຂົ້າ iPhone ເພີ່ມຂຶ້ນ, ຂະນະທີ່ຕົ້ນທຶນການຜະລິດຢູ່ອາເມຣິກາສູງກວ່າຢູ່ຈີນຫຼາຍກວ່າ 30%, ແລະ ຍັງຂາດລະບົບຕ່ອງໂສ້ການສະໜອງທີ່ດີ. ວິສາຫະກິດດ້ານນີ້ຈິ່ງຕັດສິນໃຈຈະຍ້າຍຖານການຜະລິດຈຳນວນໜຶ່ງໄປອິນເດຍ ຫຼື ອາຊີອາຄະເນ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຮັກສາໄວ້ໃນອາເມຣິກາ. ສ່ວນ Nike ທີ່ມີກໍາລັງການຜະລິດ 95% ຢູ່ປະເທດຈີນ, ຫວຽດນາມ ແລະ ອິນໂດເນເຊຍ, ເນື່ອງຈາກຄວາມກົດດັນດ້ານພາສີ ເຮັດໃຫ້ Nike ຕັດສິນໃຈສ້າງໂຮງງານຢູ່ແມັກຊິກ ເນື່ອງຈາກຄ່າແຮງງານຕ່ຳກວ່າຢູ່ອາເມຣິກາເຖິງ 60%.
ກ່ອນໜ້ານີ້, 6 ອົງການທີ່ຕາງໜ້າອຸດສາຫະກໍາລົດຂອງອາເມຣິກາ ໄດ້ສົ່ງຈົດໝາຍເຖິງເຈົ້າໜ້າທີ່ກ່ຽວ ຂ້ອງເພື່ອຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລັດຖະບານອາເມຣິກາບໍ່ເກັບພາສີຕໍ່ຊິ້ນສ່ວນລົດໃນອັດຕາພາສີໃໝ່ ເນື່ອງຈາກຈະເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດທີ່ສະໜອງຊິ້ນສ່ວນລົດຈໍານວນຫຼາຍ “ຕົກຢູ່ສະພາບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ” ແລະ ບໍ່ສາມາດແບກຫາບຕົ້ນທຶນທີ່ເພີ່ມສູງຂຶ້ນ, ທັງຈະເຮັດໃຫ້ເກີດບັນຫາທີ່ກວ້າງ ຂວາງກວ່າເກົ່າໃນຂະແໜງອຸດສາຫະກໍາ.
ນອກຈາກນີ້, ໃນວັນທີ 4 ພຶດສະພານີ້, ສໍານັກຂ່າວ CNN ຂອງອາເມຣິກາ ລາຍງານວ່າ: ຍ້ອນນະໂຍບາຍພາສີຂອງອາເມຣິກາມີການປ່ຽນແປງເລື້ອຍໆ ເຮັດໃຫ້ວິສາຫະກິດລົດຂະ ໜາດໃຫຍ່ຫຼາຍແຫ່ງຂອງໂລກໄດ້ຍຸດຕິການເປີດເຜີຍກ່ຽວກັບການຄາດຄະເນຜົນກຳໄລໃນປີນີ້ຊົ່ວຄາວ ເຊັ່ນ: ກຸ່ມບໍລິສັດສະເຕລານຕິສ ແລະ ບໍລິສັດ GM ຂອງອາເມຣິກາ ໄດ້ອອກຖະແຫຼງການໃນວັນທີ 29 ເມສາຜ່ານມາວ່າ, ຍ້ອນນະໂຍບາຍພາສີຂອງອາເມຣິກາ ເຮັດໃຫ້ບໍລິສັດຂອງຕົນຕ້ອງຍົກເລີກການຄາດຄະເນການເຕີບໂຕດ້ານຜົນກຳໄລໃນປີນີ້.
ທັງໝົດນີ້, ເປັນພຽງຜົນກະທົບສ່ວນນ້ອຍໆ ສະເພາະທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດຂອງອາເມຣິກາ ຍ້ອນນະໂຍບາຍເພີ່ມພາສີສິນຄ້ານໍາເຂົ້າ ເຊິ່ງໃນຕົວຈິງຈະມີຫຼາຍກວ່ານີ້ ແລະ ຈະເພີ່ມຂຶ້ນກວ່ານີ້ ຖ້າຫາກພາສີດັ່ງກ່າວມີການປ່ຽນແປງເພື່ອເອົາປຽບຄູ່ການຄ້າຢູ່ເລື້ອຍໆ.
ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ການດໍາເນີນທຸລະກິດຂອງທຸກບໍລິສັດໃນໂລກ ລ້ວນແຕ່ສະແຫວງຫາການລົງທຶນດ້ວຍຕົ້ນທຶນຕໍ່າ ແຕ່ໃຫ້ຜົນຕອບແທນສູງ. ສະນັ້ນ ເຖິງວ່ານະໂຍບາຍພາສີເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນຄວາມພະ ຍາຍາມຂອງອາເມຣິກາເພື່ອຟື້ນຟູອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດພາຍໃນປະເທດ, ແຕ່ການລົງທຶນຢູ່ອາເມຣິກາຕ້ອງໄດ້ໃຊ້ຕົ້ນທຶນທີ່ສູງທີ່ສຸດເມື່ອທຽບໃສ່ການລົງທຶນຢູ່ປະເທດຕ່າງໆ ໃນໂລກ, ບວກກັບຄວາມທ້າທາຍໃນການຝຶກອົບຮົມສີມືແຮງງານຊາວອາເມຣິກາ ແລະ ການປ່ຽນແປງຕ່ອງໂສ້ການສະໜອງທີ່ຕ້ອງຜະເຊີນກັບອຸປະສັກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ເນື່ອງຈາກເປັນຂະບວນການທີ່ມີຕົ້ນທຶນສູງ ແລະ ໃຊ້ເວລາດົນ ໂດຍສະເພາະອຸດສາຫະກໍາເຕັກໂນໂລຊີລະດັບສູງ.
ນອກນີ້, ຕ່ອງໂສ້ຄວາມຕ້ອງການຂອງແຕ່ລະອຸດສາຫະກໍາມີຂໍ້ຈໍາກັດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ນັບແຕ່ວັດຖຸດິບ, ໂຄງສ້າງພື້ນຖານ, ຄຸນນະພາບ ແລະ ຕົ້ນທຶນແຮງງານ ຈົນເຖິງນະໂຍບາຍດ້ານພາສີ ເຮັດໃຫ້ບັນດາບໍລິ ສັດທີ່ຈະກັບເຂົ້າໄປລົງທຶນຢູ່ອາເມຣິກາໃນເວລານີ້ ຕ້ອງໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຢ່າງໜັກກ່ຽວກັບບັນຫາທີ່ກ່າວມານີ້ ແລະ ແນ່ນອນວ່າໃນສະພາບເສດຖະກິດທີ່ທົ່ວໂລກພົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຄືປັດຈຸບັນນີ້, ຄົງບໍ່ມີບໍລິສັດ ຫຼື ໂຮງຈັກ-ໂຮງງານໃດຢາກເຂົ້າໄປລົງທຶນໃນປະເທດທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງ ຫຼື ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະສົ່ງຜົນຕໍ່ການດໍາເນີນທຸລະກິດຂອງຕົນທັງໃນໄລຍະສັ້ນ ແລະ ໄລຍະຍາວ.
ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງມີຄໍາຖາມຕັ້ງຂຶ້ນວ່າ: ນະໂຍບາຍເພີ່ມພາສີຈະສາມາດຊ່ວຍຟື້ນຟູອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດຂອງອາເມຣິກາ ໄດ້ແທ້ ຫຼື ບໍ່, ຫຼື ຈະເປັນພຽງການແກ້ໄຂບັນຫາສະເພາະໜ້າທີ່ຖິ້ມຜົນກະທົບໃນໄລຍະຍາວໄວ້ໃຫ້ຄົນຮຸ່ນຕໍ່ໄປ ຕ້ອງໄດ້ຕິດຕາມກັນຕໍ່ໄປໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ນີ້ ຫຼື ນີ້ຈະເປັນການຊໍ້າຕື່ມອຸດສາຫະກໍາການຜະລິດພາຍໃນປະເທດທີ່ຫຍຸ້ງຍາກຢູ່ແລ້ວຍິ່ງຫຍຸ້ງຍາກຂຶ້ນຕື່ມອີກ.